بازدید کننده عزیز سایت دیجی صنعتی هنوز به طور کامل آماده نشده به این معنی که محصولات در جریان قیمت گذاری است.لذا شما فقط می توانید از اطلاعات فنی موجود استفاده نمایید.برای خرید حتما تماس بگیرید.

نوع پوشش لوله

نوع پوشش لوله

نوع پوشش لوله

Coating Type

 

 

Description:

برای محافظت از ماده پایه ساخت لوله های فولادی در برابر خوردگی ناشی از تماس با سیالات یا محیط خورنده، استفاده از روکش های داخلی یا خارجی در سیستم های پایپینگ ( لوله کشی ) کاملاً معمول و متداول است. البته می­توان برای جلوگیری از ایجاد خوردگی جنس لوله و اجزای سیستم را از آلیاژهای فلزی مقاوم در برابر خوردگی مانند فولاد ضد زنگ ( استنلس استیل ) یا سوپر آلیاژهایی مثل اینکونل، مونل و... انتخاب کرد اما این کار بی شک موجب افزایش هزینه تمام شده سیستم خواهد شد. عموماً آستر کردن ( ایجاد پوشش بر روی لوله ها و دیگر اجزای سیستم لوله کشی ) با استفاده از مواد فلزی و غیر فلزی مختلف روشی کم هزینه تر و به صرفه تر از لحاظ اقتصادی برای جلوگیری از ایجاد خوردگی در سیستم است.

Keywords:

پوشش لوله، آستر،حفاظت کاتدی، ایپوکسی، پلی اتیلن، پلی یورتان، قیر نفتی، پلی پروپیلن، اتیل سالیسیلات ،رنگ کاری، اسپری، لوله.

Coating, Fusion bonded epoxy, Polyurethane, 3PE,

 

 

برای محافظت از ماده پایه ساخت لوله های فولادی در برابر خوردگی شیمیایی سیال یا محیط، استفاده از روکش های داخلی یا خارجی در سیستم های پایپینگ ( لوله کشی ) کاملاً معمول و متداول است. این امر توانایی لوله را برای مقاومت در برابر سیالات خورنده بالا می برد. البته می­توان برای جلوگیری از ایجاد خوردگی جنس لوله و اجزای سیستم را از آلیاژهای فلزی مقاوم در برابر خوردگی مانند فولاد زنگ نزن ( استنلس استیل ) یا سوپر آلیاژهایی مثل اینکونل 625، اینکونل 825 و... انتخاب کرد اما این کار بی شک موجب افزایش هزینه تمام شده سیستم خواهد شد. آستر کردن ( ایجاد پوشش بر روی لوله ها و دیگر اجزای سیستم لوله کشی ) با استفاده از مواد فلزی و غیر فلزی مختلف مثل سیمان، PTFE، شیشه، پروکسی، ایپوکسی و ... معمولاً روشی کم هزینه تر و به صرفه تر از لحاظ اقتصادی است. می­توان گفت که انتخاب و اجرای عملیات روکش کاری یا آستر کردن در سیستم های پایپینگ ( لوله کشی )، مستلزم در نظر گرفتن ملاحظات زیر است:

  1. توجیه اقتصادی سیستم؛
  2. انتخاب نوع روکش ( آستری ) مناسب؛
  3. روش مناسب روکش کاری ( آستری زدن)؛
  4. بازرسی های بیشتر.

عملکرد قابل قبول پوشش روی سطح لوله بستگی زیادی به میزان چسبندگی آن به سطح فلز دارد. در واقع چسبندگی اولیه پوشش و دوام آن در شرایط تماس از عواملی هستند کـه باعـث راندمان بالای پوشش در دراز مدت می شوند. دوام و بقـاء چسبندگی پوشش، به خصوصیات پوشش از جمله مقـاومت آن در برابر نفوذ رطــوبت و همچنین استقامت آن در برابر پدیده جدایی کاتدیک بستگی دارد. سطوح لوله های فولادی باید قبل از آستری زدن ( coating ) تا حد نمایان شدن سفیدی فلز ( white / near white metal ) سائیده شوند و سپس با عملیات شیمیائی بر روی سطح سایر آلودگی ها نیز تمیز شود. بی شک هرچه سطوح قبل از ایجاد روکش تمیزتر باشند و آلودگی بر روی سطح فلز بدنه لوله کمتر باشد، راندمان و طول عمر پوشش ایجاد شده بیشتر خواهد بود.

لایه های پوششی معمولاً در حین انبارداری، حمل و نقل و کارگزاری لوله در خاک و یا سرویس دهی در سیستم لوله کشی، حفاظت از بدنه لوله را بر عهده دارند. چنانچه پوشش در هر زمانی دچار عارضه و یا نقصی مانند به وجود آمدن منفذ در پوشش و یا جدا شدن موضعی پوشش از سطح لوله شود، به طوری که دسترسی عوامل خورنده نظیر آب و اکسیژن به سطح فراهم گرد، دیگر لایه های پوششی به تنهایی قادر به حفاظت از خط لوله نخواهند بود. در چنین شرایطی سیستم حفاظت کاتدیک حفاظت فعال سطح را بر عهده می­گیرد و با در اختیار قرار دادن جریان حفاظت کاتدی به سطح لوله، واکنش های خوردگی درنواحی آندی را مختل نموده و مانع از خوردگی فلز لوله می شود. با این حال در این روش اگر جریان حفاظتی بیش از حد زیاد باشد موجب زوال پوشش می شود و به همین دلیـل باید برای نگهداشتن جـریان حفـاظتی در سطح ایمن و افزایش راندمان پوشش روی سطح لوله ملاحظات لازم مدنظر قرار گیرد.

لوله های آستری خورده ( یا پوشش شده ) معمولاً به وسیله اتصالات فلنجی به یکدیگر متصل می شوند. زانویی ها، سه راهی ها، و غیره نیز به صورت فلنج شده موجود می باشند. آستری ها ( برای مثال لاستیک ) را می توان پس از ساخت لوله و در محل کارگاه به کار برد، اما اغلب لوله ها در کارخانه از پیش آستر خورده می شوند و سازندگان برای برقرای اتصال آن ها دستورالعمل هایی ارائه داه اند. معمولاً جنس آستری مورد استفاده برای ایجاد پوشش روی سطح لوله ها برای بسیاری از لاستیک ها، پلاستیک ها، فلزات و مواد شیشه ای موجود می­باشد. پلی وینیل کلراید، پلی پروپلین و کوپلیمرها جزء رایج ترین مواد پوشاننده سطح لوله به شمار می آیند. در واقع آستری لاستیکی اغلب برای سیالات ساینده کاربرد دارد. لوله های کربن استیل مورد استفاده در انتقال آب آشامیدنی، به وسیله غوطه ور شدن در فلز روی مذاب، پوشیده می­شوند. این روش ایجاد پوشش لوله به روش گالوانیزه گرم معروف است. در فرایند طراحی سیستم لوله کشی باید توجه داشت که اگر قرار باشد در بیرون لوله یا در داخل لوله پوششی ایجاد شود، از قبیل عایق بندی، رنگ کردن، گالوانیزه کردن و ... باید این موضوع قید شود.

در گذشته برای ایجاد پوشش روی لوله ها بیشتر از پوشش های کول تار ( Coal tar ) استفاده می­شد اما امروزه از انواع رزین های سنتزی در کارخانه های تولید لوله طی فرآیندهای بخصوصی و با دقـت کنترل بالا بر روی لوله ها اعمال می شود. در ادامه به معرفی تعدادی از رایج ترین نوع این پوشش ها می پردازیم.

1- اپوکس ( Fusion bonded epoxy _ FBE )

پودرهای اپوکـسی در پوشش های سه لایه استفاده می شوند.این نوع از پوشش ها به دو گـروه مختلف قابل دسته بندی هستند. گروه اول خاصیت پرایمری دارند و گروه دوم دارای کیفیت پوششی می باشند. این دو گروه اختلاف های زیادی در شرایط اعمال مثل درجـه حرارت و ضخامت دارند، معمولاً در صنعت از نوع اپوکسی با کیفیت پوششی استفاده می­شود چرا که در صورت استفاده از این نمونه می­توان ضخامت بالاتری را برای پوشش تعیین کرد و نهایتاً این موضوع باعث ایجاد خصوصیات بهتری برای سیستم می­شود.

در کاربرد لایه اپوکسی به عنوان پوشش لوله برای جلوگیری از ایجاد منفذ در سطح پوشش، لایه باید دارای ضخامت کافی باشد. ضخامت این پوشش ها برای لوله های با سایز های بالا باید بیشتر از 150 میکرون باشد. البته توصیه می­شود که این ضخامت بیشتر از 250 میکرون در نظر گرفته شود.

2- پلی یورتان: ( Polyurethane )

 پوشش پلی یورتان از نظر تکنیکی و مواد و متریال، بهترین نوع پوشش است که از سال 1970 مورد استفاده قرار گرفت. با این حال قیمت بالای این پوشش موجب شده است که کاربرد آن به موارد خاصی همچون محل هایی با درجه حرارت بالا محدود شود. استانداردهای مربوط به پوشش های پلی یورتان که به طور مفصل به بحث و بررسی آن پرداخته اند شامل ANSI / AWWA-C222-99 ، DIN 30677-1998 ،  DIN-30671-1992و NACE-TG281-2002 هستند.

3- پوشش سه لایه پلی اتیلن: ( 3PE )

 این پوشش ها دارای 3 لایه مختلف epoxy، چسب و پلی اتیلن هستند. هر یک از این لایه ها ویژگی های خاص خود را دارند که با قابلیت هایی که برای پوشش ایجـاد می کند باعث می­شوند که کارایی و عمر طولانی پوشش افزایش یابد. لایه اپوکسی به دلیل اینکه پیوندهای عرضی ایجاد می کند دارای چسبندگی بسیار بالایی است و در برابر خوردگی و نفوذ اکسیژن مقـاومت بالایی نشان می دهد. با این حال این ماده در مقابل ضـربه های مکـانیکی که ممکن است هنگام انبار شدن یا حمل و اجرای خط به پوشش وارد شود آسیب پذیر است. بنا بر این برای محافظت از لایه ایپوکسی از لایه­ی پلی اتیلن استفاده می­شود. لایه پلی اتیلن محافظ بسیار خوبی برای جلو گیری از صدمات فیزیکی وارده به لایه ایپوکسی در اثر ضربات ناگهانی است. از آنجا که پلی اتیلن با فلز چسبندگـی ندارد به همین دلیل از یک لایه چسب که نوعی پلیمر تعـدیل شده است برای چسباندن پلی اتیلن به اپوکسی در بین آنها استفاده می شود.

معروف­ترین و رایج­ترین استاندارد مربوط به پوشش های سه لایه پلی اتیلن، استاندارد DIN 30670 است اما استانداردهای دیگری مانند NF A49-710 و CSA Z7245.21 نیز به بررسی این نوع از پوشش­ها پرداخته اند. معمولاً لوله های زیر 24 اینچ با استفاده از پوشش 3 لایه پلی اتیلن ( 3PE ) پوشش داده می­شوند.

انواع دیگری از پوشش های رایج نیز برای حفاظت لوله ها در برابر خوردگی استفاده می­شوند که از مهمترین آنها می­توان به قیرهای نفتی ، پلی پروپیلن، اتیل سالیسیلات ،رنگ کاری، استفاده از اسپری های تقویت شده با فلزات فعال مثل روی و ... اشاره کرد.

 

 پوشش لوله، آستر،حفاظت کاتدی، ایپوکسی، پلی اتیلن، پلی یورتان، قیر نفتی، پلی پروپیلن، اتیل سالیسیلات ،رنگ کاری، اسپری، لوله.
 3/2/2016 11:25:00 PM
نوشته شده در: 5 سال قبل

آدرس دیجی صنعتی

آدرس دفتر مرکزی : تهران - میدان قزوین - خیابان قزوین پلاک 330

آدرس دیجی صنعتی 2

02155429098  02155418351